第一：我一直疑問自己，「放棄」與「放下」的差別何在？不肯放棄就要忍痛是因為放不下？我們以為是放下，怎麼會知道那並不是放棄？

男朋友回答說：「放棄，是因為你已經知道沒有路可走了，已經知道自己不行，那才是叫放棄！」
而放下：「妳知道妳可以，但是妳不要！」

這樣說，好像也說得通。你覺得呢？

其二：在上課的路上，我一直疑問，我們所看到的世界，的確是如此嗎？最近玩的電腦軟體，要不是Photoshop，就是跟動畫，如：Flash還有剪輯軟體有關。而玩弄這些，你也不得不注意到，其實一切的現象，都製造出來的！

在一個圖畫裡面，一條線，並不是單純的一條線。裡面有包括了很多小小、小小的點子。在一片圖片裡面，有許多不同的顏色造出來的線，物體，在放大900倍下，都只不過一大堆模糊不清的小小點子、一大堆模糊不清的彩色。看得仔細時，的確有助益剪輯與改造，但是，你要真正看出結果時，還是要放回來到正常的視線、縮回到原來的大小！

看這個世界，也是如此，你越想看得太清楚的話，一切卻越模糊，只是許多各種各樣的彩色卻讓眼睛花頭腦不清而已。 每個人戴上的面具，怎麼會讓我們看出他真正的心靈？當你看越模糊的話，那麼，你要怎麼看得出美麗的顏色？

我還是決定，把自己回到原來的視線，別人說這樣太傻、無法生存下來在這個社會，也罷了！只少我可以很快樂看到世界的彩虹。^____^

（既是你我都知，彩虹只不過天上的滴水所造成的視線夢幻，但是它的存在還是個我們可以享受的美好時刻吧！）

Beda antara Melepaskan dan Menyerah...

Pertama : belakangan aku bertanya-tanya, menurutmu apa beda antara melepaskan dan menyerah ? Tak rela menyerah hingga membuat diri menderita karena tak mampu melepaskan ? Apa yang kita kira melepaskan, bagaimana membedakannya apa itu bukannya menyerah ?

Cowokku menjawab : "Menyerah itu adalah saat kamu tahu sudah tak mampu lagi, tak bisa lagi, sudah kalah total...sedangkan melepaskan itu adalah kamu tahu kamu bisa, kamu mampu, tapi kamu tak mau mendapatkan / meraihnya !"

Hmmm..dijawab seperti ini, sepertinya juga ada benarnya. Menurutmu ?

Kedua : saat aku berangkat ke kelas hari ini, aku bertanya-tanya : dunia yang kita lihat ini...apa benar memang seperti ini ?

Maksudnya tuh, belakangan ini software komputer yang kucoba seperti Photoshop, flash or premiere...semuanya program yang berhubungan dengan gambar dan gerakan. Bermain ini semua, kita mau tak mau memperhatikan, seluruh apa yang terlihat oleh kita, sebenarnya adalah gambar / kesan yang diciptakan / diproyeksikan.

Dalam sebuah gambar, sebuah garis bukanlah sesederhana hanyalah sebuah garis...sebuah garis terbentuk oleh beberapa titik kotak-kotak kecil yang berbaris rapi. Dalam sebuah foto, ada begitu banyak garis, benda dan warna yang berbaur menjadi satu. Saat kamu membesarkannya hingga 900 kali lipat, seluruh warna seluruh garis hanyalah sekian banyak titik-titik dan warna-warni yang beraneka yang berbaur menjadi satu. Saat kamu melihatnya dengan begitu teliti, memang membantu untuk mengedit dan menciptakan gambar baru. Namun pada akhirnya untuk melihat hasil yang sebenarnya, tetap saja kamu harus mengembalikannya kembali ke ukuran semula.

Melihat dunia ini, mungkin juga demikian, saat kamu ingin melihat lebih jelas, segalanya justru menjadi lebih kabur, hanya begitu banyak warna-warni yang membingungkan. Setiap orang mengenakan topengnya masing-masing, bagaimana membuat kita melihat isi hati mereka yang sesungguhnya ? Ketika kamu begitu diburamkan oleh ini semua, bagaimana mungkin melihat indahnya warna-warna yang ada ?

Akhirnya aku tetap kembali memutuskan...mengembalikan jarak pandangku dan rasa ingin tahuku, kembali ke titik semula. Orang lain mungkin bilang begini itu bodoh, tak mampu bertahan di masyarakat sekarang ini. Tak masalah ! Setidaknya, aku dapat berbahagia melihat indahnya PELANGI dunia ini. ^____^

(Sekalipun mengetahui pelangi hanyalah ilusi semu yang diciptakan oleh banyak titik-titik air di udara, tetap saja kita boleh menikmati keindahannya bukan ? :p )